              Najstarsze zapiski dotyczące  Mierzwów z Roztocza pochodzą
z końca XVIII w. i dotyczą trzech rodzin :

Antoniego i Anastazji z Cyranów v Ciranów
Marcina  i  Róży z  Sarzyńskich
Jana  i  Anny  ze  Stopyrów

które  zamieszkiwały w miejscowości Bliżów.
Przybyli tam prawdopodobnie w drugiej połowie XVIII w. z okolic Rakszawy
w woj. rzeszowskim , wskazuje na to informacja jaką zapisano przy okazji
ślubu   Wawrzyńca Mierzwy   z   Katarzyną Dejnak
s.Jana i Anny ze Stopyrów  zamieszkały w Bliżowie , urodzony w kraju
austryackim we wsi Rakszawie w parafii żołyńskiej.

Rodziny te na pewno były ze sobą  spokrewnione ( świadczy o tym wybór tego
samego miejsca osiedlenia )  ale  w tej chwili trudno ustalić jakie więzy
pokrewieństwa je łączyły oraz kiedy dokładnie tam osiedli.
Z Bliżowa rozpoczęła się "ekspansja" Mierzwów po Roztoczu.
Następne miejscowości to  Bondyrz i Trzepieciny.
W wyniku zawieranych małżeństw na początku XIX w.  w Trzepiecinach osiedli
potomkowie Antoniego Mierzwy i Anastazji z Cyranów.
Ich prapra....wnuki  mieszkają tam do dziś.

Niestety kilka lat temu zmarł w Krasnobrodzie w wieku 102 lat Jan Mierzwa
najstarszy z dzieci Antoniego i Ewy Zdybel , mieszkał On w Trzepiecinach
prawie do samego końca w domu zbudowanym jeszcze przez  ojca bez
użycia gwoździ.
Dom ten nie remontowany popadał w coraz większą ruinę i w 2003 r. zburzył
go syn Jana wycinając również ponad stuletni dąb rosnący obok tego domu a
posadzony jeszcze  przez dziadka ,  Antoniego Mierzwę  z okazji narodzin
pierwszego syna.
01.11. 2003 r. w Lublinie w wieku 86 lat zmarła moja  Babcia , Zofia Nogas
z d.Mierzwa  najmłodsza z dziesięciorga  dzieci Antoniego i Ewy ostatnia
z tamtego pokolenia.
Dopiero w ubiegłym roku udało się  ustalić miejsce pochówku
Stanisława Mierzwy s. Antoniego i Ewy który zaginął podczas kampanii
wrześniowej.
Jak się okazało z akt zachowanych w Archiwach niemieckich które dopiero
kilka lat temu udostępniono Polsce spoczywa w zbiorowej mogile
w miejscowości Gruczno nad Wisłą niedaleko Świecia.
W latach 1930-32 odbył z wyróżnieniem służbę w 12 p. ułanów w Krzemieńcu.
Zmobilizowany w sierpniu 1939 r. został przydzielony jako ułan
prawdopodobnie do kawalerii dywizyjnej 27 DP wchodzącej w skład  Armii
Pomorze.
Zginął  w pierwszych dniach wojny.